Citak Works

Uzun süredir durmadan çalıştığıma inanıyorum. Sıkıntıları, sevinci, korkuyu, sevgiyi, daha nice duyguyu bir köşeye koyup çalışıyorum. Çok yorulduğum zamanlar oluyor. Sonra dünyanın kurtarılması gerektiği aklıma geliyor ve devam ediyorum. Sırf dünya için, memleket için, insanlık için çalışıyorum.

Bu kadar her şeyin göz önünde olduğu, bilginin tarih boyunca hiç bu kadar kolay ulaşılmadığı bir dönemde kalkıp da avare avare gezmek, aşık olup sevgiliyle cilveleşmek, bir arkadaşla oturup sohbet etmek, alabildiğine uyumak, bana ayıp geliyor. Seneler önce, bir otel odasında çulsuz ölmüş Tesla’nın bile yaşamadığı sefayı yaşamak benim ne haddime ulan.

İyi de bu böyle geçer mi? Devam eder mi arkadaş?

Zaten bu düşüncelerimi önceki yazılarımda iyi kötü anlattığımı düşünüyorum. Aslında bu yazının konusu biraz da olsa kendim.

Gezmeyi çok severim. Yeni yerler görmeye, yeni insanlarla tanışmaya bayılırım. Aklı başında, beni biraz da olsa anlayan yaşlılarla sohbet etmeyi çok severim. Köy çeşmesinde su doldururken arıların su içişini izleme fırsatını asla kaçırmam. Sonra nutella üzerine düzgün dağıtılmış zeytinli ekmeğe bayılırım (Bozma bir gurme olduğum doğrudur). Karpuzu çok severim, tarla ortasında taşla yarıp yemek rüyalarıma girer bazen. Çayırlarda delicesine koşmak en büyük hayalim. Hele hele yüzmek. Yüzmek kanatsız uçmak gibidir benim için. Beni Ankara’dan soğutan tek şey deniz. O derece severim düşünün. Dağ denebilecek bir yerin en tepesinden hafif esen rüzgarda güneşin batışını kuşların cıvıltısıyla izlemek falan. Hayat güzel ulan.

Kendime, sevdiklerime vakit ayırmıyor gibiyim. Bu da ruh halimi, mutluluğumu etkiliyor. Bundan sonra sevdiklerime, zevklerime ve mutluluğuma daha fazla dikkat edeceğim.

Herkesin mutlu olduğu bir dünya dileği ile